Ik ga mijn best doen openhartig te zijn.
Heb in mijn leven met verslaving al heel wat te maken gehad.
Verslaving was bijna het eerste woord dat ik leerde, na mama.
Verslaving is de reden dat ik naar boven vluchtte, de enige plaats in huis waar verslavingen niet volgde.
Want verslaving was bang voor mijn kamer
en ik voor verslaving, dus dat was wel mooi.
Durf nog niet zo goed, met die openhartigheid.
Het is eng te vertellen over angsten, waar je eigenlijk zelf nog niet eens alles van begrijpt.
Verslaving zit in mijn familie.
En heeft al een paar generaties vervelende effecten gehad.
Ik wou dat ik kon zeggen dat ik deze kettingbrief kon verbreken
maar de verslaving zit me op m'n hielen.
In mijn jeugd was het drank.
Als klein meisje werd ik op pad gestuurd
"Haal maar een grote fles voor mij en neem zelf maar wat snoepjes mee".
Toen ik groter werd maakte ik er ruzie over.
Men zei dat het mijn puberteit was.
En weer een beetje later hield ik wanhopig vast aan het idee
dat ik ooit dit koude nest zou verlaten, als ik maar 18 was.
Op mijn negentiende is het gelukt.
Een lieve jongen nam me mee
"We gaan samenwonen", zei hij en dat deden we toen.
Vraag me niet hoe samenwonen na een jaartje verkering goed kan gaan
maar dat deed het.
We wonen nog steeds samen
nu alleen MET boterbriefje en honden.
We hebben het slot veranderd.
Verslaving komt er bij ons niet in, hebben we tegen elkaar gezegd.
Mensen kijken wel eens raar op, als ze horen dat wij geen drank in huis hebben.
Maar drank is niet de enige verslaving.
En een slot eigenlijk geen oplossing.
Dus met een waakzaam oog op mijn leven gericht
hoop ik maar dat ik niet doe, wat een ander ooit bij mij deed.
Maar net zo'n tien minuten geleden
realiseerde ik me dat verslaving toch op mijn pad is gekomen.
Ik vraag me af: hoe kom ik d'r aan
maar ik weet ik wil d'r niet meer af.
Want mijn verslaving is niet die van drank.
Ik raak verslaafd aan schrijven!
