Het meandert door het uur,
het zeker weten veel te laat
voor dag en dauw
verlaat
de gevallen troubadour
zijn onthoofde zekerheden.
In zang stroomt de rivier
als waterdruppels aaneen geregen
het enige vermaak,
de waterkou
in gracht en onderkoeld publiek.
Het woord galmt, zingt en zwijgt
de gebaren overschreeuwend,
pennen streken geven weer,
de angst, verwond,
het laatste uur,
van troubadour en grof geslepen woorden.
