Voorhuis

Lager in het voorhuis
ligt mijn wereld als voetveeg
voor het volk
dat binnenschuift en
uit nieuwsgierigheid
mijn zoeken aanschouwt

Ik versta de woorden niet
die rakelings
langs mijn hoofd braken

Het opgetrokken glas
dat onwezenlijk en transparant
door ons is gezet
is mijn redding
van handen die graaien naar gekte
van ogen die zuigen aan kracht

In deze wereld
staan de vingerafdrukken
slechts aan één kant van het glas

Mijn kant
bestaat immers niet