Ik ben bezig met teksten voor mijn nieuwe website en kom bij het moeilijkste punt: een stukje over mezelf. Wie ben ik? Mijn eerste antwoord is: ik ben wat ik doe. Want de afgelopen jaren heb ik hard gewerkt om mijn werk in overeenstemming te brengen met mijn zielsbestemming. Ik ben daar dagelijks dankbaar voor, en ook trots. Beluister mijn cd, lees mijn boek, kijk naar de fotoos op de site en je leert mij kennen.’ Maar ik voel zelf dat daar toch iets mist. Via het doen leer je mij wel kennen- maar is er nog geen hart tot hart contact. Durf ik mezelf directer te laten zien?
Hier voor de pc zoek ik naar openingen - maar wie ben ik? Meester Eckhart zegt:
Heilige boeken zijn we, voor de oneindig vele nederzettingen
in onze
zielen.
Hoe toon ik dat je? Al snel neem ik de vluchtroute van een anecdote, of een citaat… ook nu, besef ik… en terwijl ik vlucht, voel ik zelf teleurstelling. Weer een kans gemist. Want ik snak naar dat hartscontact, en ik weet dat jij als lezer ook wacht tot ik meer laat zien.
Ik heb geleerd de teleurstelling toe te laten. Ik ben met dit gevoel. En zo kom ik terug in een van de nederzettingen. Er komt pijn op. Herinneringen komen op aan hoe vaak er geen ruimte was voor wie ik ben. Of alleen voor een stukje van me. Voor mijn sterkste nederzetting: een vurige Klara: daadkrachtig, met lef en een talent om dingen vorm te geven. Maar ik ben ook een tweede nederzetting, een die ik zelf nog amper ken al verblijf ik er vaak. Een waar ik naartoe reis wanneer ik alleen in de natuur ben, of in rituelen. Een dichterlijke kant: zacht, mystiek, sensueel, vol toewijding, en met de ogen van Rumi.
Ik zie ineens hoe ze soms samenwerken, soms elkaar tegenwerken: mijn vurige kant laat me een wandeltocht maken hoog de bergen in, mijn dichterlijke kant gaat daar stil zitten en opent zich. Ze voelt de kracht die de berg en mij omhult, voelt haar zo dichtbij dat het een streling is, een liefkozing. Mijn lippen voelen vol en openen zich. Maar dan kijkt de vurige kant naar de stand van de zon en zegt: ‘tijd om terug te gaan, anders zijn we niet voor donker thuis.’
Ja, zo kom ik dichter bij wie ik ben. En de paradox is dat ik daardoor jou ook voel. Al heb ik er nog geen gezicht bij, ik voel jouw nederzettingen, en jouw zoeken om gezien te worden in al je kampen.
Ik voel goud in dit moment van direct ziele contact. Ik ervaar het soms ook in een ritueel, in liefdesspel, in een sessie waar we dieper gaan dan elke pijn en elk verlangen. En zo, tussen de regels van de woorden door licht de ziel op. Want zoals Meester Eckhart zegt:
Alle wezens
zijn woorden van Godin,
Haar muziek, Haar
kunst.
Het werk aan de nieuwe website wordt een spel, een zoektocht naar ziel en nederzettingen, naar Godin en haar woorden. Ik kom dichter bij mezelf en bij jou als lezer. Ik leer naast de bergbeklimmer in mij ook de mystica beter kennen. Ik lees veel mystieke gedichten en besluit de gedichten die mij inspireren te vertalen en er een e-book van te maken- en er eigen gedichten bij te zetten. Rond 27 mei gaat de site online. Ik hoop dat je er komt kijken, en dat tussen de regels door onze zielen elkaar herkennen.
