Nou ja deel 1. Ik begin bij het deel dat mijn leven drastisch heeft veranderd. Dat zijn er meerdere maar er is er maar eentje die me opnieuw heeft laten kennis maken met mezelf en dat is de geboorte van Kaya.
God wat verliep deze kut zeg. Alles zat tegen wat er tegen kon zitten en ik had er al zoveel moeite mee om te voelen dat ik moeder zou gaan worden. Nou deze bevalling heeft het er niet makkelijker op gemaakt. Om te beginnen was ik bijna drie weken over de uitgerekende datum heen en wist niet meer wat ik met mezelf aan moest. Kars trouwens ook niet. Kars is mijn rots, mijn kanjer die in me is blijven geloven ongeacht het volgende wat ik jullie ga vertellen. Ja dames, hij is de man waar iedere vrouw van droomt en ik heb hem. Ik vraag me weleens af of ik hem verdien maar ja...zolang ik geen reden kan vinden waarom niet...(dat klinkt erg zwartgallig)
Om weer even terug te komen op de bevalling. Ik had toendertijd ook dystrofie en daarom mocht ik in het ziekenhuis bevallen. Na drie weken overtijd wil je wel hoor. Het stomme is misschien alleen dat ik tijdens de hele bevalling me helemaal niet voor kon stellen dat ik moeder zou worden of al was, want er leeft iets in je buik. Ik kon me nergens een voorstelling van maken. Misschien speelde het ook wel mee dat Kars en ik elkaar pas twee maanden echt kenden toen we zwanger werden. Dat is natuurlijk niet echt lang om aan zo iets intiems te beginnen.
Maar goed wij hebben daar wel voor gekozen en ook absoluut geen spijt van. We hebben wel voor hele hetere vuren gestaan zoals de bevalling van ons zoontje Kaya.
Zoals ik al vertelde was ik bijna drie weken over de uitgerekende datum heen toen ik 's nachts een bloedprop(je) verloor. Ik helemaal onder de indruk dat ik Kars wakker maakte om dit te vertellen en wij als een gek naar het ziekenhuis. We waren er al een keer eerder geweest maar toen was het vals alarm. Dat overkomt meerdere ouders hebben wij begrepen. Gelukkig maar want later kun je er vreselijk om lachen.
Eenmaal in het ziekenhuis aangekomen kreeg ik ineens weeën erbij. Vrij snel achter elkaar. En vanaf dat moment ben ik in paniek geraakt. Ik heb mezelf gedistantiëerd van de hele situatie en alles uit handen gegeven aan... de dokter???
Er bekroop mij zo'n intens gevoel van onmacht en paniek dat ik me distantiëerde van mezelf. Ik weet nog wel een aantal dingen maar niet veel meer en het meeste komt omdat Kars mij verteld heeft wat er is gebeurd.
Ik weet bijvoorbeeld nog wel dat er een Ierse verpleegkundige op een gegeven moment bij mij kwam en zij bracht me weer een beetje naar de aarde. Ze maakte me bewust van wat ik tegen al die gevoelens kon doen. Ze gaf me handvatten, een niet onmisbare factor in mijn leven. En die lieve Kars voelde zich zo machteloos en dat was het laatste waar ik op dat moment mee bezig was.
De dienst van de Ierse verpleegkundige stopte helaas voordat ik bevallen was maar gelukkig heeft ze me wel geïnformeerd over de ruggenprik waar ik toen dankbaar gebruik van heb gemaakt. De weeën kwamen inmiddels om de twee minuten en ik werd gek van de pijn. Ik kon de pijn niet meer wegpuffen. Het grappige is dat ik me de pijn niet meer kan herinneren. Dat hoorde ik een moeder al over haar eigen bevalling zeggen en toen moest ik daar hartelijk om lachen. Nu niet meer. Ik herinner me de pijn niet meer maar nog wel de reactie op de ruggenprik. Alles stopte namelijk met de ruggenprik. De weeën, de ontsluiting die al bleef hangen na twee uur weeën op drie centimeter. En dit ging zo nog twaalf uur door.
Ik kreeg hevige koorts, Kaya poepte in het vruchtwater, kortom ik kreeg dus een spoedkeizersnee. Maar Kaya wilde er niet uit. Hij bleef veilig bovenin mijn buik zitten, vlak onder mijn borst. Daar was hij veilig.
Tijdens de keizersnee, waar Kars bij was werd mijn koorts nog veel hoger, 41 graden en verloor ik enorm veel bloed waardoor ik weg viel maar net op tijd zelf weer terug kwam. Ze hebben met vijf mensen Kaya eruit moeten trekken en duwen omdat hij er niet uit wilde komen. Met vijf mensen bij zo'n klein babietje. Onvoorstelbaar dat een baby al zo'n eigen wil heeft. Eenmaal eruit mocht ik hem heel even vast houden en werd hij toen meteen meegenomen door de kinderarts want ook hij bleek koorts te hebben en vruchtwater waarin gepoept was gedronken te hebben. Het laatste wat Kars zag toen hij meeliep met Kaya was ik die aan het overgeven was. Ik vergeet nooit meer de blik in zijn ogen. Hij is al zo bang om dierbaren te verliezen en het duurde die avond dan ook heel lang voordat hij naar me toe durfde te komen. Nadat ze mij gehecht hadden kwam ik op de uitslaapkamer terecht. En daar lig je dan, net moeder en moederziel alleen. Als ik me ergens ooit eenzaam en verloren heb gevoeld dan is het wel daar in die ruimte. IJlend van de koorts. Ik wilde zo graag weten hoe het mijn zoon ging maar niemand zei iets. Niemand wist het. Ik heb me toen alles in mijn hoofd gehaald. Werkelijk alles. Dat hoef ik niet voor te kauwen hè. Je hebt wel een idee. Ergens ben ik naar de kraamafdeling gebracht op een eenpersoons kamer en kwamen mijn ouders op bezoek. Al heel erg snel. Ik herinner mij daar niet veel van behalve dat zij foto's hadden van Kaya. En ik had nog niets gezien, niets gevoeld, niets ervaren. En zij wel. God wat was ik boos omdat zij al de ervaring hadden gehad. Ik had Kars nog niet eens gezien. Niemand. Nu ik dit zo schrijf besef ik me waarom ik tegenwoordig niet meer zo goed alleen kan zijn. Ja alles heeft doorgewerkt in het hier en nu maar op een goede manier.
Uiteindelijk is Kars die avond nog op bezoek geweest voordat mijn ouders kwamen maar daar herinner ik mij helemaal niets meer van. Ik weet wel dat ik Kaya van de afdelings verpleegkundigen niet mocht zien vanwege mijn koorts en dat de kinderarts het gewoon heeft geregeld dat ik Kaya voor het eerst in mijn armen mocht houden. Heel even. En Kars was hier ook bij. Dat moment herinner ik me nog in een beeld maar niet meer in gevoelens. Ik was zo ziek en dat kleine mannetje in mijn armen had een infuus in zijn arm met een lang verband erom heen. Dat vergeet ik nooit meer. Dat weet ik nog precies. En Kars, de trotse papa en zo klein en teder. Ik heb altijd al geweten dat hij een geweldige vader zou zijn en dat is ook gebleken. Hij is niet van Kaya zijn zijde geweken tijdens al die prikken die ze nodig hadden om een goed infuus aan te kunnen leggen.
Maanden later zei hij tegen me dat hij het liefst al die mensen die niet goed prikten in elkaar wilde slaan. Blijf van mijn zoon af. Ook voor hem is dit de meest ingrijpende ervaring ooit geweest naast de dood van zijn moeder.
Het maakt niet uit hoe vaak ik dit vertel, het blijft me raken. Niemand had mij kunnen voorbereiden op deze gebeurtenis. Een alles vernaderende gebeurtenis uit een mensenleven. Het mijne wel te verstaan.
Zo hierna begint weer een nieuw hoofdstuk. Het leven na een bevalling. Kars had gelijk dat het tijd is geworden om te gaan schrijven want de woorden stromen uit mijn vingers
